داد و دهش | لغت نامه دهخدا

لغت نامه دهخدا

جستجو:

Space

در صورتیکه می خواهید عین عبارت جستجو شود، آنرا درون " " قرار دهید مثل "علی اکبر دهخدا" .

داد و دهش . [ دُ دَ هَِ ] (ترکیب عطفی ، اِ مرکب ) از اتباع . عطا و بخشش . عدل و سخا :
بفرمان یزدان پیروزگر
بداد و دهش تنگ بسته کمر.

فردوسی .

بداد و دهش دل توانگر کنید
از آزادگی بر سر افسرکنید.

فردوسی .

بر آن نیز گنجی پراکنده کرد
جهانی بداد و دهش زنده کرد.

فردوسی .

بداد و دهش گیتی آباد دار
دل زیردستان خود شاد دار.

فردوسی .

بداد و دهش دست را برگشاد
همه ساز و آیین شاهان نهاد.

فردوسی .

چو داد و دهش باشد و راستی
نپیچد دل از کژی و کاستی .

فردوسی .

سوی زال کرد آنگهی سام روی
که داد و دهش گیر و آرام جوی .

فردوسی .

جهان را بداد و دهش نو کنم
مگر کز بدان باغ بی خو کنم .

فردوسی .

دو گیتی بداد و دهش داشتند
به بیداد بر چشم نگماشتند.

فردوسی .

بداد و دهش یافت این نیکوئی
توداد و دهش کن فریدون توئی .

سعدی .