داراب | لغت نامه دهخدا

داراب . (اِخ ) نام یکی از بخشهای چهارگانه شهرستان فسا و در جنوب خاوری شهرستان واقع [ است ] . حدود آن بقرار زیر است : از شمال بخش نیریز. از جنوب بخش مرکزی لار. از خاور بخش حاجی آباد شهرستان بندرعباس . از باختر بخش اصطهبانات و بخش مرکزی فسا. قسمت شمالی بخش منطقه ٔ کوهستانی و دارای زمستانهای بسیار سرد و تابستانهای معتدل . در قسمت جنوب که دهستانهای حاجی آباد، ایزدخواست ، خسویه ، هشیوار، رودبال وفارود واقع شده هوای بخش گرم میباشد. کوهستان شمالی معروف بسرکوه داراب است که مستور از جنگلهای طبیعی و مصنوعی و دارای چشمه های فراوان و درختان انجیر، گردو و بادام است . گل سرخ و انگور یکی از منابع بزرگ ثروت بخش است . آب مشروب و زراعتی بخش در قسمت های شمالی از چشمه و قنات و در قسمتهای جنوبی از چاه ، و زراعت نواحی اخیر صرفنظر از قرائی که در کنار رودخانه بشار و عکس رستم واقع شده اند دیمی است . محصولات بخش عبارتند از: غلات ، حبوبات ، پنبه ، تریاک ، مرکبات ، خرما، لبنیات ، برنج ، توتون ، پشم ، پوست و میوه جات . شغل اهالی بخش : زراعت ، گله داری ، باغبانی و کسب - صنایع دستی معموله : قالی و گلیم بافی . این بخش از نه دهستان رودبال ، فسارود،شاهیجان ، هشیوار، حاجی آباد، ایزدخواست ، خسویه ، قریةالخیر، رستاق و کوهستان تشکیل یافته . مجموع قرا و قصبات آن 133 و نفوس آن 46000 است . در قسمتهای جنوبی بخش و حوالی قصبه ٔ داراب که مرکز بخش میباشد ایلات عرب و باصری قشلاق کرده و ایل بهارلو و اینانلو در بخش تخته قاپو شده اند. (فرهنگ جغرافیائی ایران ج 7 ص 95).