برگ ریزان | لغت نامه دهخدا

لغت نامه دهخدا

جستجو:

در صورتیکه می خواهید عین عبارت جستجو شود، آنرا درون " " قرار دهید مثل "علی اکبر دهخدا" .
در صورتیکه عبارت مورد نظر شما پیدا نشود، می توانید خودتان آنرا به لغتنامه اضافه کنید یا درخواست افزودن معنی برای آن را بدهید.

برگ ریزان . [ ب َ ] (نف مرکب ، ق مرکب ) برگ ریز. برگ ریزنده . در حال برگ ریختن :
چنین تا به شب برگ ریزان بود
وز آشوب هر دد گریزان بود.

اسدی .

|| (اِ مرکب ) بودن آفتاب است در برج میزان که فصل پائیز و خزان باشد. (برهان ) (از آنندراج ). موسم خزان . (غیاث ). خریف . (از دهار). خزان و پائیز و خریف . (ناظم الاطباء). بادبیز. پاذیز. تیر :
نشاید ویس من در خاک ریزان
شهنشه می خورد در برگ ریزان .

(ویس و رامین ).

برگ ریزان بهمه حال فرو باید ریخت
به قدح آنچه از او برگ نشاط و طرب است .

انوری .

شرطست که وقت برگ ریزان
خونابه شود ز برگ ریزان .

نظامی .

بهنگام آن برگ ریزان سخت
فروپژمرید آن کیانی درخت .

نظامی .

نه چندان تیر شد بر ترگ ریزان
که ریزد برگ وقت برگ ریزان .

نظامی .

|| کنایه از ایام پیری و آخرهای عمر. (برهان ) (از آنندراج ).